you are my life

خدایا...!
من در کلبه ی فقیرانه ی خود،
چیزی را دارم که تو در عرش کبریای نداری...
من خدایی چون تو را دارم،
وتو چون  خود نداری...!
.
.
.
.
من نه عاشق بودم
و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من,
من خودم بودم و تنهائی و یک حس غریب
که به صد عشق و هوس می ارزید...
من خودم بودم و دستی که صداقت می کاشت
من خودم بودم و هر پنجره ای
که به سر سبز ترین نقطه ی بودن وا بود
و خدا می داند
بی کسی از ته دلبستگیم پیدا بود
من نه عاشق بودم
و نه دلداده به گیسوی بلند
و نه آلوده به افکار پلید
من به دنبال نگاهی بودم
که مرا از پس دیوانگیم می فهمید...
.
.
.
.
حال دنیا را بپرسیدم من از فرزانه ای
گفت:یاآب است یاخاک است یاپروانه ای!
گفتمش احوال عمرم را بگواین عمرچیست؟
گفت:یابرق است یاباداست یاافسانه ای!
گفتمش اینهاکه میبینی چرا دل بسته اند؟
گفت یاخوابندیامستندیادیوانه ای!
گفتمش احوال عمرم راپس از مردن بگو؟
گفت یا باغ است یا نار است یا ویرانه ای!
.
.
.
.
.
.
خدایا خالقا بس کن تو ظلمت را
تو در قرآن جاویدت هزاران وعده می دادی
تو می گفتی که نامردان بهشتت را نمی بینند
ولی من دیده ام نامردمردی که با خون جرعه مردم کاخ میسازد
تو میگفتی اگر شهوت بر انسان حکم فرماید
من او را با صلیب خشم خود نابود میسازم
ولی من دیده ام چشمان فرزندی که بر اندام لخت مادرش دزدانه می لرزد
اگر مردانگی این است
به نامردی قسم
نامرد نامردم
که دستم را به قرآنت بیالایم